Warto pomyśleć o tym, jak wspomóc proces odchudzania tak, żeby miesiące wysiłku w postaci ćwiczeń i diet przyniosły oczekiwane efekty. Co należy zrobić, aby uzyskać maksymalne efekty ze swoich działań?

Polecamy kilka zabiegów, które pozwolą zredukować cellulit, ujędrnią ciało, poprawią kondycję skóry oraz pomogę ukształtować sylwetkę, tak aby jak najbardziej przypominała tę, do której dążymy.

O jakich zabiegach mowa? Dzisiaj opiszemy wam pierwszy z nich: I-lipo.

I-lipo to zabieg wykorzystujący zimny, diodowy laser. W wyniku jego działania pobudza się metabolizm i redukuje tkanka tłuszczowa. Komórki tłuszczowe ulegają zmianom i w efekcie są zamieniane w tkankach na energię. Jest to jedyny zabieg zmniejszający zawartości komórek tłuszczowych bez ingerencji chirurga. Przede wszystkim pozwala na dowolne modelowanie sylwetki. Krótko mówiąc pozbywamy się tłuszczu dokładnie tam, gdzie chcemy się go pozbyć.

Efekty I-lipo potrafią być oszałamiające. Przykładem są poniższe ilustracje. Pamiętajcie, że efekt taki można osiągnąć tylko w przypadku stosowania ćwiczeń i diety.

Przed I-lipo

Po I-lipo

Do I-lipo świetnymi zabiegami wspomagającymi są Icoone oraz Kapsuła Młodości. Icoone, który przeprowadzamy jako pierwszy, przygotowuje ciało tak, aby I-lipo miało lepszy efekt poprzez udrożnienie kanałów limfatycznych, a sesja w kapsule młodości pozwala na wzmocnienie działania I-lipo poprzez utrzymanie metabolizmu na wysokim poziomie. Takie połączenie daje maksymalne efekty i pomoże wam wyglądać pięknie latem.

Początki Centrum Terapii Laserowej sięgają roku 1990. To wtedy we Wrocławiu powstał pierwszy w Polsce ośrodek laseroterapii dermatologicznej. Dwóch młodych chirurgów postanowiło wprowadzić do leczenia powierzchownych zmian naczyniowych znane wówczas jedynie z Gwiezdnych Wojen, urządzenie – LASER. Jednym z tych lekarzy był piszący te słowa, adiunkt III Kliniki Chirurgicznej, Paweł Kołtowski. Moim partnerem był nieżyjący już chirurg naczyniowy, dr Janusz Oleszkiewicz. Wkrótce dołączyła do nas doktor Dorota Bałazińska. Szkoliliśmy się w najlepszych ośrodkach w Niemczech, Holandii i Kanadzie. Podstawy laseroterapii zdobywaliśmy w klinikach prof. Michaela Ladthallera w Monachium i Regensburgu.

Nie chce się wierzyć, że od tamtych dni minęły już 22 lata. Zaczynaliśmy w zupełnie innych czasach. Prywatna praktyka, nie mówiąc o prywatnej Klinice, były czymś prawie nieznanym (może poza prywatnymi gabinetami ginekologicznymi i dentystycznymi). Nadal obowiązywały ograniczenia importu nowoczesnych technologii z zachodu, istniało jeszcze NRD i nie było sieci internetowej, Skypa, Facebooka, telefonii komórkowej, dvd, a dane w komputerze zapisywane były na dyskach o „gigantycznej” pojemności 20 megabajtów lub dyskietkach magnetycznych ¾ cala. Zakup lasera argonowego w Zachodnich Niemczech był ogromnym wysiłkiem finansowym i organizacyjnym. Był to pierwszy laser dermatologiczny w Polsce. Podobnie dużo czasu i energii włożyliśmy przez wiele lat w propagowanie idei laseroterapii i rozwoju, nieistniejących jeszcze wtedy, dziedzin medycyny takich jak medycyna estetyczna i dermatochirurgia laserowa. Wkrótce rozbudowaliśmy nasze zasoby sprzętowe o laser chirurgiczny CO2. W 1998 roku jako pierwsi na Dolnym Śląsku i jako drudzy w Polsce wprowadziliśmy do leczenia laser do depilacji. Stale wzbogacamy naszą ofertę o nowe lasery i inne technologie, dzięki czemu w nowoczesny i bezpieczny sposób dbamy o zdrowie i urodę naszych pacjentów. Obecnie nasz Centrum Terapii Laserowej wyposażone jest w ponad 20 różnych laserów i urządzeń nielaserowych. Członkiem naszego zespołu jest doświadczony specjalista medycyny estetycznej doktor Łukasz Duda, oraz zespół kosmetologów i fizjoterapeutów. Czynny udział w zjazdach i konferencjach naukowych i szkoleniach zapewnia wysoki poziom opieki w naszym Centrum. Fachowe zabiegi medyczne uzupełniamy szeroka gamą zabiegów kosmetycznych i SPA w naszym profesjonalnym salonie.

Od wielu lat nasza klinika mieści się niezmiennie przy ulicy Jaracza we Wrocławiu, w pobliżu Mostów Warszawskich. Od początku istnienia prze nasze Centrum przewinęło się ponad 30 000 pacjentów, wykonaliśmy ponad 300 000 zabiegów. Centrum Terapii Laserowej i Kosmetyki przy ul. Jaracza 75 we Wrocławiu to gwarancja doświadczenia, jakości usług oraz miłej, przyjaznej atmosfery.

Święto to nie jest tak jak sądzi większość pozostałością po PRL. Za pierwowzór tego święta można uznać obchodzone w starożytnym Rzymie Matronalia.

Początki obchodzonego ówcześnie Międzynarodowego Dnia Kobiet wywodzą się ruchów robotniczych w Ameryce Północnej i Europie. Po raz pierwszy Dzień Kobiet był obchodzony w Stanach Zjednoczonych w 1909 roku.

Obecnie jest oficjalnie obchodzony w kilkunastu krajach świata. Choć najciekawiej jest w Armenii gdzie zamiast Dnia Kobiet obchodzi się Miesiąc Kobiet, który zaczyna się właśnie dzisiaj a kończy 7. kwietnia.

Jak to wygląda w praktyce u nas? Dzisiaj gdzie się nie spojrzy na terenie Wrocławia, widać panów, zarówno tych bardzo młodych jak i starszych kupujących kwiaty i inne prezenty.

Wydaje się, że oba problemy mnie nie dotyczą, bo mam jeszcze sporo czasu, żeby napisać magisterkę, upiec ciastka w środku tygodnia, poczytać książkę, pobawić się z córką czy obejrzeć film z mężem. Nie jest źle. Jednak co by było, gdyby obowiązującą formą zapłaty na całym świecie  nie były pieniądze, a nasz własny czas? Cóż, na to pytanie może w pewnym sensie odpowiedzieć film ‘In time’.
Pierwsze dobre 30 minut filmu to wyjaśnienie, co właściwie się stało z ludźmi. Otóż w przyszłości  ludzkość dotknął problem przeludnienia, dlatego poeksperymentowano z materiałem genetycznym w wyniku czego każdy rodzi się z kilkunastoma zerami na lewej ręce. Jest to specyficzny, fosforyzujący na zielono zegar, który włącza odmierzanie czasu w chwili, kiedy człowiek ukończy 25 rok życia. Na start dostaje się rok życia. Ni mniej, ni więcej, który umyka sekunda po sekundzie. Nie jest to dużo, fakt, ale w szarej rzeczywistości ‘In time’ czas to pieniądz. Dosłownie. Czas, jaki jest w posiadaniu każdego człowieka, to waluta, którą płaci się za kawę, przejazd autobusem, rachunki, jedzenie, rozmowę w budce telefonicznej czy ubrania. Słowem – za wszystko. Oczywiście, czas jest również wynagrodzeniem, jakie ludzie otrzymują w pracy, jednak w małym mieście, w którym żyje nasz główny bohater grany przez Justina Timberlake’a, widać, że mieszkańcom czasu nie wystarcza. Po czym można to wywnioskować? Oprócz tego, że mieścina wygląda jak ostatnie slumsy, to ludzie w niej mieszkający żyją w biegu. Biegają, bo mają za mało czasu na powolne poruszanie się, bo kiedy zegar na ich przedramionach się wyzeruje – umierają. Bez taryfy ulgowej. Nie masz czasu – nie żyjesz. Niby pewnym ułatwieniem jest to, że można sobie ten czas ‘przelewać’ z ręki do ręki (stąd częste napady bandytów czy zwykle siłowanie na rękę, w którym nagrodą jest cały czas pokonanego), ale i tak bieda aż piszczy, a czas nieubłaganie ucieka.  Przynajmniej w tym rejonie.
Nie mogło się bowiem obejść bez podziału na ludzi biednych i bogatych. W rzeczywistości filmu ‘In time’ ludzie o różnych statusach społecznych nie mieszkają w jednym mieście rozbitym na slumsy i dzielnice dla bogatych. Świat został podzielony na strefy czasowe, czyli na miejsca, w których obowiązują określone stawki czasu, które wraz z przekroczeniem kolejnej strefy rosną. W strefie dla ludzi najbogatszych znajdują się tylko osoby, które mogą sobie pozwolić na największe luksusy, jak np. kupno samochodu za ponad 47 lat życia, czy obiad za ponad miesiąc. To rozróżnienie jest proste: masz czas – jesteś bogaty, a do tego żyjesz wiecznie. Nie masz czasu? Cóż. Jesteś martwy, ale bogatych to nie obchodzi, bo przecież ktoś musi ustąpić innym miejsce na Ziemi, prawda? Jak się okazuje, wieczne życie może się sprzykrzyć nawet najwytrwalszym, dlatego nasz bohater w wyniku pewnych wydarzeń otrzymuje ponad 100 lat życia od pewnego zmęczonego istnieniem człowieka. Po pewnych komplikacjach (Timberlake jest podejrzany o zabójstwo i ścigany przez strażników czasu – bo skąd człowiek ze slumsów ma nagle ponad wiek życia?) poznajemy główną bohaterkę filmu – pannę z tak zwanego dobrego domu, której tatuś jest nieprzyzwoicie bogaty (gra go Vincent Kartheiser znany z ‘Mad Men’). Pannę gra Amanda Seyfried znana chociażby z musicalu ‘Mamma mia!’. W tym momencie muszę się zatrzymać i rzec słów kilka o urodzie panny Seyfried, która w każdym filmie była nijaka – ot, przeciętna blondyneczka z lekko wyłupiastymi oczami. W ‘In time’ wszystko się zmienia – Amanda otrzymuje krótką, zdecydowaną fryzurkę (grzywka + cudownie miedziany kolor włosów), a mocno uczernione oczy staja się duże i szmaragdowe. Mój biedny TŻ nasłuchał się (nie zliczę ile razy) moich ochów i achów nad świetna stylizacją dziewczyny. Ale wracając do rzeczy – Timberlake wraz z miss Seyfried na zmianę uciekają i walczą z systemem, starając się pomóc uciśnionym w dość wybuchowy sposób.
Jedno jest pewne: jest to jeden z lepszych filmów, jakie powstały w zeszłym roku. Pomysł na całą historię jest po prostu genialny, jak dla mnie na równi z wykorzystaniem motywu snu w ‘Incepcji’. Oczywiście, istnieją pewne luki i nieścisłości w fabule, ale kto tam by wymagał od kina akcji żeby było aż tak dokładne? Przecież to nie równanie matematyczne.

Kolejny konkurs i o ile dobrze pamiętam wygrana Angel in Red. Faktycznie, dziewczyna pisała z biglem, inteligentna blondynka (ta blondynka jest tu nieprzypadkowo zaznaczona, bowiem Mi zdarzały się przygody o jakich poczytać można zwykle w anegdotkach) miała dziesiątki jak nie setki wiernych czytelników, którzy po dziś dzień zaglądają na jej bloga.

A potem coś się w onetowym konkursie przestawiło. Być może umknęła mi jakaś istotna edycja lub zmiana w zapisie regulaminu, ale mam wrażenie, że od pewnego czasu dominują tam blogi osób po przejściach: ludzi poważnie chorych względnie rodziców chorych dzieci. Że zaczyna liczyć się idea, przyświecająca autorom bloga, a na drugi plan schodzi sposób prowadzenia zapisków oraz to co autorzy mają do przekazania światu. Z jednej strony dobrze, że konkurs onetowy pomaga nagłośnić takie przypadki, nie oszukujmy się, tu liczy się każda złotówka i każda pomoc. Ale z drugiej strony mam niejasne wrażenie, że w ten sposób wypaczono ideę konkursu. Że wyróżnia się blogi tych, którzy potrzebują pomocy, a nie tych, którzy potrafią pisać ciekawie i z energią pozwalającą na zauroczenie czytelnika. Którzy mają do przekazania coś interesującego. I nie, nie muszą to być zapiski w stylu precyzyjnej relacji z porannego smażenia jajecznicy. Zwycięzca konkursu za rok ubiegły prowadzi bloga historycznego, przypomina w nim historie bohaterów, o których niewielu z nas słyszało i o których nikt dziś prawie nie pamięta. I robi to w sposób naprawdę znakomity.

Kto w tym roku uhonorowany zostanie nagrodą? pojęcia nie mam. Ale przejrzałam już częściowo blogi które trafiły do ścisłego finału i są wśród nich takie które znam i na które zaglądam, jest sporo mi obcych, ale na razie żaden na kolana mnie nie rzucił…

Od dwóch tygodni, po miesiącach oczekiwania (a nawet latach, bo chciałam TO mieć, jak tylko doszły mnie słuchy, że ma się owa rzecz ukazać) jestem dumną posiadaczką konsoli Nintendo 3DS. Co prawda nie zarywałam jeszcze nocy z jej powodu, ale cóż – sesja człowiekowi w tych celach nie pomaga, prawda? Wspomniane 3DS to całkiem małe, składane urządzenie (można je nazwać kieszonsolką, bo jest mała i mieści się w kieszeni), które posiada dwa ekrany, z czego jeden jest dotykowy. Wygląda podobnie jak pad konsolowy tyle, że z ekranami.
Wspomniane ustrojstwo służy do grania, robienia zdjęć, rysowania (załączony jest specjalny stylus, który służy również jako kontroler w grach), tworzenia własnych plików dźwiękowych i pewnie do wielu innych rzeczy, o których nawet nie mam pojęcia. Na czym polega jego wyjątkowość? Ano na tym, że Nintendo 3DS wyświetla obraz 3D bez zakładania specjalnych okularów na nos. I nie jest to żadna ściema, kłamstewko ani chwyt marketingowy.
Oczywiście, dotyczy to tylko gier, które zostały wydane z myślą o takim przeznaczeniu. Wystarczy, że podczas grania przesuniemy odpowiedni suwak i wszystko na ekranie nabiera życia, głębi i odpowiedniego kształtu. Fajnie to wygląda, przy szybkiej zmianie obrazu z 3D na 2D – 3D jest bardziej zwarty, a w miarę przeciągania suwaka lekko się rozszerza do innego wymiaru. Cała sprawa jest odpowiednio przemyślana – efekt 3D jest widoczny tylko dla osoby, która akurat gra na konsoli, a moc owego efektu można regulować w zależności od tego, jak ustawiony jest suwak. Całkiem fajną sprawą są dodane do urządzenia karty AR Games (augmented reality games). Są to zupełnie niewinnie wyglądające tekturowe karty, które posiadają na jednej stronie nadruk – znak zapytania lub wizerunek bohatera z którejś deesowej gry. Odpowiednią kartę kładziemy na płaskim, w miarę jednolitym podłożu (stół, dywan, parkiet) rysunkiem do góry i zaczynamy zabawę. Bo kiedy 3DS ‘spostrzeże’ kartę, to na ekranie wyświetla się nasz stół, wiadomo, ale i pełno innych ciekawych rzeczy. W AR Games mamy kilka możliwości zabawy. Można grać w rodzaj strzelanki w terenie, czyli w celowanie strzałkami do ruchomych tarcz, przy czym rolę terenu odgrywa nasz wspomniany stół. W pewnych momentach gry wokół różnych tarcz, do których musimy trafić wyrastają rośliny, nasz własny stół może się odkształcać w różnych celach i kierunkach (może z niego np. wyrosnąć niczego sobie smok, którego musimy potraktować strzałkami). Smaczku dodaje fakt, że wszystkie elementy, które wyrastają ze stołu (bo inaczej tego nie sposób określić) na naszym wyświetlaczu są 3D i można je obejrzeć i przybliżyć z każdej strony. Poważnie – Z KAŻDEJ. wystarczy poobracać urządzeniem w wybranym kierunku (góra dół, obejść kartę dookoła) i voila! Na 3DS można również rysować za pomocą wspomnianego wcześniej stylusa, czyli małego rysika. Wszystko, co narysujemy, pojawia się jako rysunek 3D w naszym świecie. Przynajmniej tak to wygląda, kiedy patrzy się w ekran. Ta mini gra przygotowana jest z myślą o dzieciach – wystarczy, że narysujemy nawet bardzo schematycznego kotka, który za chwilę pojawi się na ekranie. Rysunek można w każdej chwili ozdabiać, kierować nim (czyli możemy kotka zabrać na spacer – tylko należy pamiętać, aby kartonowa karta AR była widoczna na ekranie), podskakiwać itp. Jeśli ktoś by marzył o zdjęciu z Mario (czyli tym sympatycznym, korpulentnym wąsatym hydraulikiem ze znanej serii gier) wystarczy położyć na stole kartę z jego podobizną i gotowe. Postacie z gier również wyświetlają się w pełnej krasie naszego otoczenia, można nimi kierować i przybierać różne pozy. Ta funkcja kart jest idealna do geekowego zdjęcia.
To, że 3D jest możliwe również z uwzględnieniem przestrzeni, w której my się znajdujemy, jest wykonywalne dzięki obecności trzech kamer. No właśnie – trzech, a nie dwóch, jak bywa zwykle w tego typu urządzeniach. Jedna kamera znajduje się tradycyjnie z przodu, aby każdy mógł sobie trzasnąć sweetfocie, a z tyłu znajdują się aż dwie kamery. Dzięki nim uzyskiwany jest obraz 3D wykorzystujący nasze otoczenie, który robi porządne wrażenie. Chociaż jak patrzy się pod złym kątem na ekran, to oczy trochę się męczą. Ale jak dla mnie – efekt uzyskania dobrego 3D bez użycia okularów jest dużym krokiem naprzód w branży technologicznej.
Teraz tylko czekam na wodoodporne telefony (ponoć nad tym już z powodzeniem pracują) oraz premierę innej przenośnej konsoli – PS Vita. Jednak kiedy ona właściwie trafi w moje ręce, to już inna historia.

Ok. Stoch robi co może, i wygląda na to że rolę lidera zespołu ma już w kieszeni.  Nie powiem że ma szansę na wejście w buty Małysza, bo było nie było na zastąpienie jednego z najlepszych skoczków w historii szanse ma minimalne. Ale nie o Stochu chciałam, ani nie o Małyszu, a przede wszystkim o działaczach. Parę dni temu zakończyła się zakopiańska edycja pucharu świata. Małysza na zawodach nie było. Z wiadomości, które mi gdzieś tam przemknęły wynikało, że szanowni oficjele wpadli na pomysł iście genialny- otóż, Małysz miał robić za przedskoczka a potem wręczać nagrody/medale. Małysz pomysłem był mocno zaskoczony, bowiem informacja o inwencji działaczy dotarła do niego za pośrednictwem mediów. Ponoć prezes Tajner wysłał do Małysza esemesa. Ponoć.

Ja prosta dziewczyna jestem i paru rzeczy nie pojmuję. Przede wszystkim, dlaczego Małysz nie dostał od organizatorów jakiejś złotej/brylantowej wejściówki do loży VIP, ważnej do końca świata i jeden dzień dłużej? Przecież gdyby nie Małysz i gdyby nie jego sukcesy w ostatnich kilkunastu latach, to o zakopiańskiej imprezie pies z kulawą nogą by się nie zająknął w TVP (był bowiem taki czas, że telewizja z wielką łachą pokazywała li i jedynie turniej czterech skoczni). O kilkudziesięciu tysiącach kibiców, którzy przyjeżdżali rok w rok do Zakopanego także można by jedynie pomarzyć. O ciepłych posadkach hołubionych przez działaczy przez grzeczność nie wspomnę.

Po drugie, co za debil wpadł na pomysł, aby Małysz robił za przedskoczka? sam zainteresowany w oględny sposób wyznał, że za małpkę robić nie zamierza. Przy okazji, może by tak jeden działacz z drugim na ten raz wdział narty i skoczył sobie na rozgrzewkę, ku radości zgromadzonych widzów? Oczyma wyobraźni widzę w tej roli ex-trenera Tajnera i widok ten nie jest niemiły memu sercu.

Szkoda też, że nikt nie wpadł na to, że Małysz, który w nosie może mieć dobre samopoczucie panów działaczy, z przyjemnością spotkałby się z kolegami po fachu. Owszem, Małysz mógłby robić za ojca co młodszych skoczków, ale wieść gminna niesie, że nasz zawodnik cieszył się sympatią współzawodników, niezależnie od ich metryczki.

Niefajnie to wszystko wyszło, naprawdę niefajnie. Panowie działacze mają rok na rehabilitację.

Noszenie czapki w zimę sprawia, że skóra głowy jest niedotleniona, a w konsekwencji włosy szybciej się przetłuszczają. Na szczęście wystarczy dobrać odpowiedni szampon do włosów przetłuszczających się i stosować go częściej  niż zwykle. Przy myciu włosów dobrze jest pamiętać o lekkim masażu skóry głowy – zapewni to jej lepsze ukrwienie, a za tym do poprawy dotlenienia nie jest daleko.

Jeśli włosy wydają się być zbyt ciężkie, najlepiej jest przestać używać na jakiś czas odżywek bez spłukiwania ponieważ obciążają one włosy (przynajmniej w tym konkretnym, Zgryzotkowym, przypadku). Dodatkowo raz w tygodniu można użyć oczyszczającej maseczki na włosy, dzięki czemu będą zdrowsze i bardziej sprężyste.
Drugim problemem zimowej aury są włosy suche. Takie włosy najczęściej są bardzo łamliwe (sprawdźcie swoje końcówki), mało lśniące, za to puszą się i elektryzują jak marzenie. Wszystkiemu winne jest suche powietrze – zarówno zimne na dworze, jak i to sztuczne ocieplane w pomieszczeniach. Dlaczego nasze włosy tak źle na nie reagują? Powód jest prosty – im bardziej suche powietrze, tym bardziej ‘ściąga’ ono wilgoć z otoczenia. W tym z naszych włosów. Na elektryzowanie się włosów podobno pomaga użycie specjalnych grzebieni ze złoconymi końcówkami czy szczotek wykonanych z naturalnego włosia. Jeśli używacie prostownicy lub suszarki do włosów bardzo ważne jest, aby pamiętać o stosowaniu odpowiednich preparatów chroniących strukturę włosa przed wysokimi temperaturami.

A jeśli o wysokiej temperaturze mowa, to zdecydowanie nie należy myć włosów w zbyt gorącej wodzie – może na to nie wyglądają, ale są na to zbyt wrażliwe. Do rzeczy zabronionych należy również prostowanie mokrych włosów – urządzenia takie jak prostownice czy lokówki podnoszą temperaturę wody osiadłej na naszych włosach prawie że  do wrzenia, co może skutkować poważnym uszkodzeniem struktury włosa.

Przy włosach suchych i elektryzujących się bardzo przydatne jest stosowanie odżywki bez spłukiwania, ponieważ tworzy ona delikatną warstwę wokół każdego włosa chroniąc go w ten sposób przed zimnym powietrzem.
Aby mieć zdrowe włosy niby wystarczy nosić je upięte (wtedy końcówki nie zahaczają o nasze ubranie i włosy tak szybko się nie rozdwajają), obcinać końcówki regularnie co trzy miesiące i stosować różnorakie specyfiki wzmacniające. Właściwa pielęgnacja może zdziałać cuda, dlatego warto zainwestować w dobre kosmetyki do ochrony włosów. Osobiście polecałabym te na bazie masła Shea, chociaż kuracja wzorem naszych babć (czyli wcieranie we włosy olejku rycynowego, potrzymanie go dłuższy czas, a następnie zwyczajowe umycie włosów szamponem + odżywką) też daje radę. Warto spróbować takiej kuracji z olejkiem migdałowym – włosy są po nim odżywione, mocniejsze i pięknie lśnią. A olejek migdałowy pachnie o niebo lepiej niż rycyna.

Już w zasadzie nie potrafię powiedzieć, kiedy po raz pierwszy zetknęłam się z dziełami Szklarskiego. Połowa podstawówki, czyli jakoś czwarta albo piąta klasa. Co pamiętam na pewno: był to „Tomek w krainie kangurów” (o dziwo zaczęłam od właściwej strony, co nie zawsze się udawało), była to książka z bogatego księgozbioru ostrowskiego dziadka, ilustrowana, z fajną kolorową okładką. O taką jeśli mnie pamięć nie myli:

A w środku treść od której nie można było się oderwać. Opisane fascynująco barwnym językiem przygody chłopaka niewiele starszego od czytelnika, który ni z tego ni z owego pojechał w podróż na drugi koniec świata. I umówmy się, w latach osiemdziesiątych ta Australia była zdecydowanie dalej niż dziś. Nie było Google Earth, żeby za pomocą kilku kliknięć móc obejrzeć wszystkie te tereny, nie było masy fotek w sieci, nie było znajomych którzy jakiś czas temu uznali, iż antypody to całkiem dobre miejsce do życia jest. Był Tony Halik, plus jakieś czarno-białe zdjęcia w encyklopediach, słowem diablo mało. Ale prozę Szklarskiego kupiłam z miejsca. Wprawdzie zawsze większym sentymentem darzyłam zabijaków pokroju Smugi czy Nowickiego (obaj Wilmowscy byli praworządni dobrzy do przesady, a to jednak zbyt duży ładunek smrodku dydaktycznego jak na wyżej podpisaną), ale całość bardzo przypadła mi do gustu.

Potem poszłam za ciosem, ku mojej radości biblioteki (szkolna i osiedlowa) okazały się być znakomicie zaopatrzonymi w kolejne tomy, choć zauważyć należy, że różowo nie było. Tomki w krainie kangurów, na czarnym lądzie, na wojennej ścieżce oraz tajemnicza wyprawa leżały w ilościach niemal hurtowych. Z czego najwięcej było „Tajemniczej”, do dziś nie wiem, czy z przyczyn ideologicznych (duch rewolucyjny przebijał wyraźnie z kolejnych rozdziałów, a zły sługa caratu został przykładnie ukarany) czy też z prozaicznego powodu iż była to niegdyś lektura szkolna. Acz nie miałam nic przeciwko temu, „Tajemnicza” bardzo mi się podobała. Z kolejnymi tomami był problem- „Tomka wśród łowców głów” przeczytałam na samym końcu, nawet po „Tomku w Gran Chaco”. „Tomka u źródeł Amazonki” kupiłam osobiście w nieistniejącym już antykwariacie przy ul. Mickiewicza w Toruniu, zdaje się że równocześnie z tomem Yansa o mutantach z Xanai. Tak, kochani rodzice, na to szło otrzymane od was przed wakacjami kieszonkowe

W Toruniu też dopadła nas informacja o śmierci Szklarskiego. I było już jasne, że cykl Tomków nie zostanie dokończony. Wprawdzie na podstawie notatek autora ktoś pociągnął tom kolejny („Tomek w grobowcach faraonów”), ale ten akurat tom nie zachwycił. Zdaje się że miał powstać jeszcze „Tomek na Alasce”, a w finale serii bohaterowie mieli wrócić do wolnej Polski i znów przespacerować się po ulicach Warszawy, ale ostatecznie całość pozostała niedopowiedziana. Patrząc na kolejne powieści z cyklu o Panu Samochodziku, może to i lepiej…

Ale Szklarski to nie tylko „Tomki”. To także, a może dla niektórych: przede wszystkim, cykl Złoto Gór Czarnych. O ile Karol May pisał o Indianach z fantazją i rozmachem, Nora Szczepańska brała na warsztat pogmatwanych wewnętrznie indiańskich outsiderów, zaś Longin Jan Okoń kazał walczyć u boku Tecumseha naszemu rodakowi, o tyle Szklarski jak to Szklarski przy okazji pisania powieści zawarł w książce mnóstwo fachowej wiedzy. O tym, że facet ma indiańską duszę można było się domyśleć po trzecim tomie „Tomka”. Umówmy się, Czarna Błyskawica to jedna z najfajniej wykreowanych postaci z młodzieżowych powieści, i kudy poczciwemu Winnetou do niego.

Co mi dziś zostało z tamtych lektur, oprócz niezmiennego sentymentu ma się rozumieć i chęci skompletowania wydania ze Śląska, z lat siedemdziesiątych? Tak sobie jakiś czas temu uświadomiłam, że to Szklarski był jednym z powodów, dla których poważnie zastanawiałam się nad studiami antropologicznymi lub etnograficznymi. Ostatecznie wylądowałam w nieco innym miejscu, ale – kto wie, kto wie?

PS. Z okazji okrągłej rocznicy urodzin GazWyb przygotowała artykuł o Szklarskim  do poczytania – KLIK

Przyznaję, pierwsze dwadzieścia minut filmu mnie porządnie usypiało, ale później zaczęła się całkiem porządna akcja, świetne dowcipy i całkiem-całkiem walka z wrogim królestwem.Ogólnie ‘Thor’ nie jest jakimś super filmem, co można zauważyć po jego ocenach na serwisach filmowych. Ot, taki film na wieczór z głównym bohaterem, który przypomina mi z twarzy Neala McDonough – ostatniego męża-psychopatę Eddie Britt z Desperatek. No, ale okazało się, że są to dwie różne osoby, a niezawodne oko mego męża jeszcze wyłapało, kto gra jednego z przyjaciół-herosów Thora. Tytus Pullo z serialu ‘Rzym’, proszę Państwa. Znakomitość. Ciężko to było zauważyć, bo jako nordycki zawadiaka nosi rudą brodę godną jednego z krasnoludów z ‘Władcy Pierścieni’, w której było mu bardzo do twarzy. Jeśli kogoś by dziwiło to ostatnie zatrzęsienie superbohaterów w kinie, to już mówię, że film musiał się pojawić, bo w tym roku pojawi się inny obraz łączący postacie wszystkich przedstawionych superbohaterów – ‘Avengers’. Będzie cna co patrzeć, mam nadzieję.
To oglądać tego ‘Thora’, czy nie? Oglądać – film jest idealny na wieczór, jeśli poszukujecie komedii z lekką porcją rozwałki i podrobionym agentem Smithem z ‘Matrixa’. Nie, powstrzymam się i nie będę spoilerować.